Gözlerini tek bir saniye bile ayırmaması gereken karanlık yolda son sürat, göz kırpmadan ilerliyordu. Doğru yolda ilerlediğine dair net fikirleri yoktu ama istikameti kesinlikle yanlış değildi. Dikkatini kaybetmezse gideceği yere en fazla bir kavşak geç çıkacak ama yine de tam da beklendiği dakikalarda orada olacaktı.

Kasabadaki gergin bekleyiş çok küçük bir hızla kalabalıklaşıyordu. İnce yağmurun altında kararlı kalmaya çalışan küçük grup neredeyse nefes bile almıyordu. Hava karanlık olmasa kimi yüzlerde yağmur damlalarının gözyaşlarına karıştığı kolaylıkla anlaşılırdı.

Motosiklet karanlığın sadece kendine yetecek kadar kısmını aydınlatarak türlü gürültüler çıkarıyordu. Hayatında hiçbir motoru yakından görmemiş biri bile sıkı bir tamire ihtiyaç duyduğunu hemen anlayabilirdi ama bunu umursayacak kimse yoktu. Hatta tam da bu saniyelerde, yaşlı köpeği ile birlikte ne zamandır bir ziyafet çekemediğini düşünen, sadece 400 metre ilerideki motor ustası bile.

Şimdi kalabalık, on beş senelik asfalt yolun üzerinde, öleceği kesinleşmiş biri ne kadar yapabilirse o kadar yaşayabiliyordu. O asfaltın ilk atıldığı yıllardan bu yana kasabanın ruhuna işlemiş olan ölüm kokusunun yerini belki de ilk defa derin bir korku alıyordu.

Yolun iki yakasından birbirlerini kesmekte olan iki vaşak, motosikletin aralarına girmesi ile irkildi. Uzun süredir sürdürülen bu soğuk savaş, yüzü batıya dönük olanın o irkilmeyi birkaç saniye atlatamaması ile son bulacaktı. Rakibinin dikkat dağınıklığından yararlanan soğuk kanlı katil, hasmını tam da ismine yaraşırcasına öldürdü. Bu kusursuz cinayeti, eli kana sadece yarım saat uzaklıkta olan sürücü fark etmedi.

Doctor Who

Kapı aralıkları karartılara, sanrılar tarifsiz sancılara dönüştü kasabada. Belki bir savaş taktiği olarak belki de tamamen beceriksizlikten dört saat önce kesilen elektrik hâlâ gelmemişti. Karartma kasabaya, Nazi bombalamasından korkan Londra havası katmıştı ama ne yazık ki bu vahşi kasabanın bir sığınağa ihtiyacı olabileceği bugüne kadar kimsenin aklına gelmemişti.

Vites pedalı tarafındaki pantolon cebinde taşıdığı bir tomar para virajlara sert girmesini biraz zorlaştırıyordu fakat sürücü bunu umursamadı. Üzerinde taşıdığı paranın miktarını ve kaynağını sorgulamayacak kadar hedefine kitlenmişti. Motosiklet üzerinde koca vücudundan başka, düşünceleri taşıyacak pek bir yer kalmamıştı.

Kasabaya yan köylerden mezarlıkçılar gelmiş, mezarlık piyasasında büyük bir rekabet başlamıştı. İki kişi getirene üçüncü kişi bedavaydı. Kasaba nüfusunun tamamı ölse -ki öyle olacağa benziyordu- tam yedi kişi bedavaya gömülebilirdi. Lakin yine de kimsenin cebinde bu miktarı ödeyebilecek para yoktu. Tek umutları ölmemeye çalışmaktı.

Karanlığı yararak motora yol açan ince ön lastik, daha önceki kim bilir hangi savaştan kalma, tanınamaz hâle gelmiş bir hayvan leşine çarparak yerden yükseldi. Ölümle defalarca kez karşılaşmış ama bugüne kadar görmezlikten gelmeyi başarabilmiş Beyaz Kan lakaplı kişi, ustaca bir hareketle motosikleti yere indirmeyi başardı. Ancak karşında beliren ve yola çıktığından beri gördüğü ilk ışıklar olan bir çift farın üzerinden geçmesine engel olamayacaktı. Ana yoldan çıkılabilecek ilk kavşak kaçıralı daha bir dakika bile olamamıştı.

Trumbo

Uzun süredir ayakta bekleyen ve silahını bir saniye olsun elinden bırakmayan muhtar, ağzında uzun süredir tuttuğu salyayı yere tükürdü. Dudaklarını küçücük araladı ve yanındaki kendinden daha sıska olana dedi ki: “Hepimiz öleceğiz komşum… Hepimiz öleceğiz.”

Bugüne kadar hiç yanılmadığı gibi yine haklıydı.

Tam atlayacağım, bir gülme geliyor, emin olamıyorum…

Karşımda, boğazın en güzel göründüğü yerin neresi olduğunu en az bir kez sorgulamış, bir ya da bir buçuk milyon insan. Bu sorgulamada -kısa bir süre için- hesaba katılması gereken kişi olarak bendeniz, manzaranın en şaşaalı yerinde yerimi aldım, bekliyorum. Büyük şehir yaşantısının eksantrik bir parçası olarak, iki -ya da dört- ucu karaya dayandırılış o sembolik köprüde ilginç bir enstantaneyim şu an.

Hiç korkmamış olmama rağmen korkuluklara sıkıca tutunmuş manzarayı izliyordum. Ellerim soğuk demirleri bırakıp, yılların getirdiği alışkanlık ile sigara paketini yokladığında, yerküreye diklemesine uzanan yolculuğum başladı. Ve ne yazık ki -belki neyse ki- yukarı doğru değil.

Her şey çok hızlı gelişmişti… Belki vazgeçmemi önerecek optimist amcaları, en azından bi’ (tek gelen yandaş çıkabilir, biz iki desek daha iyi sanırım) haber ajansının gelmesini bekleyebilirdim ama olmadı işte. Zaten hayatım boyunca etkileyici bir girişe imza atamamıştım. Bugün bu noktada olma sebeplerimden 16, hayır hayır 17.’si de buydu.

Nebraska

Ve düşüyorum… Şu ana kadar büyük sıkıntılarım yok. Korkmaya başlamış ya da heyecanlanmış değilim. Nasıl ki kalabalıklar daracık biçimsiz kaldırımlara sıkışmış yaşamlarına sorunsuzca devam ediyorsa bende de öyle, bir farklılık yok. Eskisinden daha değerli ya da değersiz değilim, her şey yolunda. Yanılıyor olabilirim ama 4 ya da 5 saniye sonra dünyaya çarpacağım. Suda başlayan insanlık tarihini tekrar suya çekme çabam umarım muhafazakâr bir tavır olarak algılanmaz. Yoksa hayat toprakta mı başlamıştı? Ya da rahimde belki.

Bazen izleniyor gibi bir hisse kapılır ya insan, işte bu da o anlardan biri ve muhtemelen gerçek olma ihtimali en yüksek olan. Beni dürbünü ile izleyen sen, dostum… Orada olduğunu biliyorum. En mahrem anımda gözlerini kırpmadan beni izlediğini de. Bu sapıklığın aramızda dostum, hayatta tek bir şeyden eminsem o da bu sırrını mezarıma götürecek oluşum. Bu yarı ölüyü izleyişini gören başka bir gizli göz varsa onu bilemem ama. Bu konuda kesin bir şey söylemek gerçekten zor. Ama sakın unutma ki ben yukarında her sevişmeni rahatlıkla izliyor olacağım. Sen de düşüyorsun olacaksın ve hepimiz izleniyor olacağız.

instagram.com/mokan.bey/

Hepimiz suya doğru düşüyoruz da bazılarımız yaşlılıktan ölüyoruz galiba, bu yolculuk da çok uzadı. Boğaz’ın en güzel göründüğü yeri aramak son derece tehlikeli imiş aslında. Yasak olanın kışkırtıcılığı, güzellik arayışımızın üzerine basıyor gibi çoğunlukla.

Hepimiz suya düşüyoruz da, bir kısmımız oturduğu yerden Boğaz’ın en güzel yerinin neresi olduğuna karar vermeyi reddediyor galiba.

En azından yüzde 1 belki de 2 buçuğumuz, anca o kadar varız sanırım.